In de rij voor omkeerboek Kaal Haar en Klaar

Zaterdag 15-02-2020
DOKKUM - Je overleeft kanker, en dan? Daarover gaat het boek Kaal Haar van Will Broekstra. Je overleeft kanker, maar verliest tijdens jouw herstelperiode je lief aan dezelfde rotziekte. Daarover gaat Klaar van dezelfde auteur. Samen vormen beide titels de twee voorkanten van een bijzonder omkeerboek dat vanaf 3 februari te koop is. Het boek kost 19,50. Van dit bedrag komt vijf ten goede aan het UMCG Kanker Researchfonds.

Zaterdag 15 februari zaten Willy Broekstra (uit Dokkum) en schrijver Paul Peijnenburg bij boekhandel van der Velde in Dokkum van 14.00 tot 16.00 stapels met boeken te signeren. Wat kun je verwachten op zo’n dag. Willy kon haar er niets bij voorstellen van te voren. Dit gaat alle verwachting te boven. Het bleef maar doorlopen. Zo veel mensen die het boek kochten en lieten signeren door Willy en Paul. Ik wil er graag twee mee, doe mij er maar vier. Je zou bijna willen zeggen het zijn net warme broodjes, zo gretig is de afname.

Diverse omhelzingen, kussen en warme woorden mocht ze in ontvangst nemen. Het was duidelijk te zien dat vele menen zich al verdiept hadden in deze twee mensen en het boek wat ze geschreven hebben. Een boek met keiharde feiten, over hoe een leven letterlijk op de kop komt te staan. Je krijgt ’zelf kanker en verliest ook nog eens je man’ en je bent moeder, dus je moet door! Ellende in het kwadraat wat je overkomt. Vele aanwezige mensen herkenden de situatie en dat leidt waarschijnlijk tot ‘steun en verbroedering.’

Citaties
Lieve Will
Eind februari 2019 stond je bij me aan de deur.
‘Ik heb een boek in mijn hoofd,’ zei je, ‘en jij moet me helpen om dat eruit te krijgen.’
Van je vriendin Tine, onze buurvrouw op De Dijk, had je gehoord dat ik boeken schreef die je zélfs in de bibliotheek kon lenen. Dus de kortste klap was wat jou betreft gewoon aanbellen en vragen.
Zo ben je…
Nu, een klein jaar later, is er een tastbaar resultaat.
Kaal haar heet het boek, of, als je het omdraait, Klaar.
Maar dát boek rijpte aanvankelijk niet in jouw hoofd.
Klaar weekte zich pas los uit Kaal haar toen gaandeweg onze gesprekken bleek dat het lot nog iets voor jou in petto had. Gerrit bleek ongeneeslijk ziek en was nog slechts enkele maanden gegund. Wat bedoeld was als een geschreven hart onder de riem voor mensen die evenals jij opkrabbelen na een slopende ziekte, werd met Klaar een soort overlevingsgids voor het leven zelf.
Toch is Kaal haar/Klaar allerminst somber. Dat kan ook helemaal niet als je een ongeneeslijke optimist als jij aan het woord laat. In die zin is dit boek een levensteken in de zuiverste zin van het woord. Ik vond het een voorrecht om deze bijzondere publicatie samen met je te mogen maken.
Goed dat je aangebeld hebt.

Groet, Paul

Diagnose
Hoe verlaten kan een tweepersoonsbed aanvoelen als je er in je eentje een dreun op moet verwerken. Mijn huisarts heeft me juist verteld wat er met me aan de hand is. Aan de telefoon verdomme.
‘Nu komen,’ zei hij, ‘je bent hartstikke ziek.’
Dus toch.
Hoesten, zweten, vloeien, de hele tijd zo moe zijn.
‘Het zal de overgang wel wezen,’ zei mijn moeder, ‘bij mij begon het ook rond jouw leeftijd.’
Mis mama. Het is kanker.
K-A-N-K-E-R!
Hoe moet het nu verder met Gerrit; met onze dochters, de kleinkinderen? Wie vertelt ze wat er met me aan de hand is, en hoe gaan we dat doen…
Denk na Will!
Hoor ik daar Gerrit komen?
Huisarts; ik moet nu naar de huisarts. Halfelf zei hij toch?
Wat moet er in hemelsnaam mee? Ik kan onmogelijk in dit T-Shirt. Onderbroeken natuurlijk…fatsoenlijke uiteraard. Ik hoor het mijn moeder weer zeggen: ‘Het maakt niet uit hoe je je kleedt, als je onderbroek maar schoon is. Stel dat ze je aanrijden en in het ziekenhuis belandt. Die arme dokter. Ik zou me doodschamen voor mijn dochter.’
Tandenborstel, toiletzeep…
Leukemie nog wel. Had met heel veel rekening gehouden, behalve leukemie. Godzijdank overkomt het mij en niet een van mijn kinderen.
Mathilda… Die is vandaag toch ook bij de dokter met Sara? Hopelijk mankeert dat meisje niets. Die kleintjes zijn nog zo weerloos.
Was Gerrit er maar alvast…

(Uit: Kaal haar)

Nacht in het ziekenhuis
Ze zijn net weg en lieten een emmer tranen achter. Gerrit niet natuurlijk. Bij hem slaat verdriet naar binnen. Die wordt steeds stiller. Maar Mathilda, onze jongste dochter Margreet, Foke en Tine leverden wel hun bijdrage. En uiteindelijk ging ook ik voor de bijl; ik kan anderen niet zien grienen. Eigenlijk was het wel bevrijdend…
Nee, natuurlijk stonden ze niet om mijn bed. Ben je gek? Dan had ik me alleen maar zieker gevoeld. We hebben met zijn vijven zitten blèren in de koffieruimte verderop in de hal. Onder de dekens zou ik me alleen maar ellendiger hebben gevoeld.
Nu lig ik wel. Het loopt tegen elven. Tegenover mij praat een vrouw in haar slaap. Ze heeft het over frikandellen. Het bed daarnaast is leeg. Net als het ledikant naast dat van mij. Waarom lig ik eigenlijk niet bij het raam?
In de gang hoor ik een paar schoenen piepen. Waarom dragen verpleegsters toch altijd schoeisel met rubberzolen? Het is net alsof die zich bij elke stap vastzuigen aan de vloer. En dan dat matras. Elke keer als je je draait kraakt het. Haha, piepen en kraken: met je ogen dicht klinkt een ziekenhuiskamer als de Jostiband.
Hier heeft alles de kleur van bleke vla; de muren, de dekens, de gordijnen. Gelukkig kan ik het nou niet zien. De lichten zijn net uit.
Foke appte me zojuist: ‘Meid, dit zal wel de langste nacht van je leven worden.’
Ik hoop het niet, maar waarschijnlijk krijgt ze gelijk. Van nature ben ik al een maler, nu lijkt het alsof mijn gedachten helemaal alle kanten opschieten. Verdorie, daar heb je weer zo’n verpleegster met een zaklamp. Waarom doen ze dat eigenlijk? Afschaffen die gewoonte. Een tv. Dat was nu wel fijn geweest. Even afleiding…

( Uit: Kaal haar)

Godsgeschenk
Je vrienden kies je zelf. Je familie krijg je cadeau. Ik heb een oudere broer en een jongere zus, maar dit, dít hoofdstukje gaat over mijn broer. Theo heet hij, van Theodorus, Grieks voor godsgeschenk, alsof mijn ouders het hebben voorvoeld. Mensen die hem oppervlakkig kennen zouden hem weerbarstig kunnen noemen. Weerbarstig als mijn vader wilde ik bijna zeggen, maar daarmee doe je Theo geen plezier. Met recht-toe-recht-aan wél, man van zijn woord. Om je een idee over hem te geven: mijn broer houdt van motoren en crossen, haalde als kleine jongen al Solexen uit elkaar en kon die vervolgens weer blind in elkaar sleutelen. Sinds jaar en dag verdient hij de kost als monteur en gasfitter bij het energiebedrijf. Zo’n jongen, dus. Praat je over Theo dan heb je het over de ruwe bolster met de spreekwoordelijke blanke pit.
Vraag je mij persoonlijk om mijn broer te omschrijven dan heb ik aan held genoeg. Held met een hoofdletter…
Hoe hij dat werd?
Simpel zat: Theo redde mij het leven. Op 13 juli 2016 om precies te zijn. Maar daarover in het boek veel meer…

(Uit: Kaal haar)

Dit en meer verhalen lees je ook op de Facebook pagina: Kaal Haar

terug naar overzicht
Willy Broekstra en schrijver Paul Peijnenburg Stapels met boeken werden gesigneerd Doe er maar vier. (Meer tekst en foto's op www.rtvnof.nl)
© Foto's: Peters Foto Nieuws

Overig nieuws

Vandaag op de radio

00:00-18:00 | RTV NOF Nonstop
18:00-19:00 | Hoezo Kleinkunst
19:00-20:00 | Fryslan Fan
20:00-21:00 | Werom yn de tiid
21:00-00:00 | RTV NOF Nonstop
Klik hier voor programma- informatie