Excuus van overheid is voor geadopteerde Maja (58) uit Dokkum niet genoeg
DOKKUM – Ze is ontworteld en heeft een gat in haar ziel: Maja Zijlstra (58) uit Dokkum werd als baby onder druk afgestaan door haar moeder. Ze is niet de enige en dat is reden voor het kabinet om binnenkort excuses aan te bieden. Dat is echter niet genoeg, volgens de Dokkumse, schrijft Omrop Fryslân. Maja werd geboren als Pauline Elizabeth Huber. Haar biologische moeder was een Oostenrijkse die op haar tiende was verhuisd naar haar oom en tante in Amsterdam.
Nu woont Maja in Dokkum en werkt als bedrijfsfunctionaris bij de gemeente Dantumadiel. Ze heeft één dochter, Demi (28). Die woont in Amsterdam. Maja’s biologische moeder was negentien en ongetrouwd toen ze haar kreeg. Onder druk van de toenmalige geldende normen in de maatschappij en ook op aandringen van haar oom en tante, stond zij haar kindje af. Tien maanden lag Maja daarom in een kinderhuis in de hoofdstad. Daarna werd ze geadopteerd door een stel in Damwâld.
“Ik ben ontzettend goed opgevangen in Damwâld. Het kon niet beter. Mijn moeder was geboren om moeder te worden”, vertelt Maja. Toch blijft de adoptie haar leven lang bezig houden.
Excuses van het kabinet
Tussen 1956 en 1984 hebben ongeveer 15.000 ongehuwde vrouwen hun baby moeten overdragen aan pleeggezinnen. Een onderzoekscommissie heeft vorig jaar vastgesteld dat daarbij sprake is geweest van groot onrecht, “met onnodig veel leed dat vaak tot op de dag van vandaag voelbaar is”. Dat zei staatssecretaris Van Bruggen van rechtsbescherming, die vanuit de regering zowel de moeders van toen als de kinderen officieel excuus wil aanbieden.
Spanje
Haar hele jeugd knaagde het gevoel dat ze wilde weten waar ze vandaan kwam. “Wij als adoptiekinderen zijn alleen enorm loyaal aan adoptieouders, dus ik wist wel dat mijn ouders het waarschijnlijk niet leuk zouden vinden als ik zou zoeken. Daarom heb ik gewacht tot ik het huis uitging op mijn negentiende.” Omdat de privacywetgeving destijds een stuk minder streng was dan nu, kon Maja via geboorteakten, bevolkingsregisters en met behulp van instanties er al gauw achter komen wie haar moeder was. Die was inmiddels naar Spanje verhuisd. “Het is niet voor te stellen hoe het voelt als je een telefoontje krijgt dat ze je moeder hebben gevonden. Dat is zo’n droom die uitkomt.”
Maja zocht haar op in Amsterdam – “Het spannendste wat ik ooit heb meegemaakt” – maar de ontmoeting viel tegen. “Ik dacht: dit is toch mijn moeder niet? Ik voelde helemaal geen connectie.” Overeenkomsten zag ze op het eerste moment helemaal niet. Ze leek juist vooral op haar vader, kreeg Maja te horen. Maar wie haar vader dan was, dat wilde haar moeder niet zeggen.
Later zocht Maja haar moeder een week op in Spanje. Daar werd langzamerhand duidelijk dat ze wel wat gemeen hadden. “Bepaalde bewegingen van de handen en voeten herkende ik.” Toch was de week geen succes. “De ergste week uit mijn leven”, typeert Maja het. De twee hebben geen contact meer. De laatste jaren begrijpt Maja beter dat ook haar biologische moeder een pittig leven heeft gehad en daar het nodige aan overgehouden heeft. “Natuurlijk is mijn moeder compleet getraumatiseerd. Ik vond haar echt een heel koude vrouw. Toen ik zelf moeder werd, heb ik haar nog een foto gestuurd, daar heeft ze nooit meer op gereageerd.”
Verlatingsangst en een gat in de ziel
Maja had meer pech. Haar adoptiemoeder kreeg alzheimer toen Maja in de twintig was, en ook haar adoptievader overleed relatief jong. “Zo was ik op mijn 38e eigenlijk al vier ouders verloren.” Het lastige is dat niet veel mensen hun situatie echt kunnen begrijpen. “Je wantrouwt veel mensen in je leven, vooral vrouwen. Want mijn moeder heeft mij afgestaan, dus hoe kan ik een vrouw vertrouwen? Die laat mij toch in de steek. En ik heb enorme verlatingsangst.”
“Ik heb geen bodem”
“Je hebt toch de moederliefde gemist. Ik heb geen bodem, het voelt als een soort gat in mijn ziel dat ik probeer op te vullen.” Sinds een paar jaar is Maja via stichting Verleden in Zicht in contact gekomen met andere geadopteerde kinderen. Een paar van hen maken een podcast. “Niet normaal wat een herkenning dat gaf toen ik daarna zat te luisteren. Ik dacht: ik ben niet in mijn eentje, we hebben allemaal hetzelfde.” Zo blijft Maja op zoek naar haar ‘bodem’. Ze hoopt haar biologische vader te vinden via DNA-websites, maar tot nu toe heeft dat nog geen match opgeleverd. Ze heeft aanwijzingen dat hij uit Baskenland zou komen.
“Hoe grappig dat ik dan in de Wâlden terecht ben gekomen”, lacht ze. “Basken en mensen uit de Wâlden zijn allebei wat kort voor hun kop, eigengereid en met het hart op hun tong. Dus wat dat betreft, pas ik hier goed.” Ook ging ze naar het voormalige kinderhuis in Amsterdam waar ze de eerste tien maanden van haar leven heeft doorgebracht. “Het is bijna niet te geloven, maar toen ik daar binnenstapte herkende ik de geur. Ik herkende de trap en de slaapzaal.” Maja wist niet wat haar overkwam. “Na de tijd heb ik tien minuten in de auto gezeten en gehuild.”
Excuses is niet genoeg
Hoewel ze merkt dat voor verschillende geadopteerden het excuus dat het kabinet wil uitspreken voor erkenning zorgt, mag er om haar wel meer worden gedaan voor de grote groep kinderen van de zogenoemde ‘afstandsmoeders’.
“Ik denk dan: hoezo moet ik excuses hebben van mensen die nu in de regering zitten, die er niets mee te maken hebben gehad. Het was een heel andere tijd.” “Ik hoef geen zak geld, maar het zou wel fijn zijn als wij onze dossiers beter kunnen inzien. Of dat mogelijk gemaakt wordt dat mensen hun roots kunnen opzoeken.” Maja moest ook veel geld betalen voor therapieën om met haar situatie om te kunnen gaan. Vergoedingen van therapieën zouden daarom kunnen helpen. “Het heeft mij al duizenden euro’s gekost om te staan waar ik nu sta.” Maja’s verjaardag komt eraan. Jarenlang heeft ze het vanwege haar adoptie een “rotdag” gevonden. Nu probeert ze er anders mee om te gaan. “Ik ga er nu gewoon met mijn dochter op uit. Even een paar dagen naar Parijs, heerlijk.”
Stuur je tip, video of foto's naar:
0511-441202 of nieuws@rtvnof.nl.