H.C.R. Van der Meer wint horecatoernooi
Het enige wat beide horecazaalvoetbaltoernooien van “de dorpen Dongeradeel” en die van “stad Dokkum” overeenkomt is de geweldige “derde helft”.
Het enige wat beide horecazaalvoetbaltoernooien van “de dorpen Dongeradeel” en die van “stad Dokkum” overeenkomt is de geweldige “derde helft”. Maar je moet De Kolkenblazers uit Anjum niet bij “de stad” laten spelen en DJ Auke (met zwager Sytze) niet bij de dorpen. Hetzelfde geldt dat de dorpen niet met de stad willen en anders om, maar dat weet de organisatie. Feit blijft dat beide er voor zorgden dat zelfs na het voetballen conditie overbleef om zelfs de voetjes van de vloer te krijgen, een waar compliment.
Het heeft echter heel wat voeten in de aarde gehad om het toernooi “voor de stad” doorgang te kunnen laten vinden. Op het laatste moment is het Theo Kingma (van Eric’s café) geweest die een derde team op de been kon brengen en zodoende het toernooi redde. Tijdens de prijsuitreiking (later op de avond) leverde dat hem een applaus van de deelnemers op.
Teleurstelling was er bij de vele aanwezigen toen de organisatie meldde dat de laatste ronde was aangebroken. Begrip was er bij de uiteleg dat er met de horecagelegenheden was afgesproken dat na de derde helft in de kantine de vierde helft nog kon worden voortgezet in de horecagelegenheden waarvoor men de ganse dag had gestreden.
Voorafgaand aan die prijsuitreiking werd er heel wat strijd geleverd tussen de zes horecagelegenheden HCR Van der Meer, HCR De Posthoorn, Restaurant De Waegh, Bruin-café De Lantaarn Eric’s café (met 3 teams) en Café Waggelwetter. In tegenstelling tot van het toernooi van de dorpen worden de teams van de stad geformeerd door allemaal voetballers. Met andere woorden het gaat hier alleen om de prijzen en niet zoals de organisatie graag wil, de Olympische gedachte “meedoen is belangrijker dan winnen”. Maar dat is er niet meer uit te krijgen, het is meer een strijd tussen eerste elftalspelers van Be Quick en Dokkum, aangevuld met (liefst) dames van de selectie van Be Quick. Maar dat is wat men graag wil, dus…. Er is maar één ploeg die komt voor die Olympische gedachte en die dan ook de dag van het jaar hadden, café Waggelwetter. Ondanks dat ze er niet mee zaten (allemaal dikke nederlagen) hielden ze het plezier er in.
Er werd een halve competitie gespeeld zodat alle teams één keer tegen elkaar kwamen te spelen. Hierdoor was een kruisfinale niet nodig. Wat betreft de onderste regionen werd als snel zichtbaar wie er voor de prijzen afvielen. Waggelwetter wist geen enkele punt te behalen, maar wat voor hun belangrijker was, wel vijf keer te scoren in zeven wedstrijden. Ook Restaurant De Waegh begon slecht aan de dag met drie nederlagen en wist er uiteindelijk maar één te winnen. Eric’s café 2 won de eerste wedstrijd maar verloor er daarna drie op rij. Eric’s café 3 begon met twee overwinningen, maar daar bleef het bij, de andere vijf werden verloren. HCR De Posthoorn was te wisselvallig, al kregen ze hoop toen na de eerste nederlaag er drie overwinningen op rij volgden. Toen begon waarschijnlijk de conditie (uiteindelijk werd er 7 x 13 minuten gevoetbald) een rol te spelen en werd er twee keer gelijkgespeeld en één keer verloren. Bleef er over de strijd tussen Eric’s Café 1, Bruincafé De Lataarn en HCR Van der Meer. Eric’s café 1 begon met een nederlaag, daarna een gelijkspel en de laatste vijf wedstrijden werden gewonnen. Het leverde hun uiteindelijk de derde prijs op. Tweede werd Bruincafé De Lantaarn, zij begonnen met een overwinning, gevolgd door twee gelijke spelen en de laatste vier wedstrijden werden gewonnen. Een tweede prijs was hun deel. Eerste werd uiteindelijk HCR Van der Meer dat drie overwinningen liet volgen door één gelijkspel en nogmaals drie overwinningen. Misschien kwam het omdat coach Siebe op de tribune zat en het dus van afstand kon bekijken.
Tekst Geert van der Velde
Stuur je tip, video of foto's naar:
0511-441202 of nieuws@rtvnof.nl.