Ineke van Gent stopt niet zomaar als burgemeester: “Je ziet hoe kwetsbaar het leven soms kan zijn”
SCHIERMONNIKOOG – Dat Ineke van Gent (68) stopt als burgemeester van Schiermonnikoog, betekent niet dat ze de politiek uitstapt. Ze zet haar pacifisme door waar ze al op jonge leeftijd door was gefascineerd. Maar haar leven kent veel meer dan alleen maar politiek.
“Ik heb verdriet gehad, ik heb lief gehad, ik heb dingen gedaan, ik heb avonturen beleefd”, kijkt Van Gent terug op haar leven tot nu toe. “Je leven is niet alleen een lolletje. In je leven gebeuren ook verdrietige, nare, vervelende dingen.”
In april van dit jaar maakte Van Gent bekend dat ze op 1 januari stopt als burgemeester. Daar heeft ze goed over nagedacht, vertelt ze onder het genot van een kopje koffie op het terras bij de jachthaven van Schiermonnikoog, met uitzicht op de Waddenzee. “Als je wat ouder wordt maak je dingen mee in je omgeving.”
Nieuwe avonturen
“Je ziet hoe kwetsbaar het leven soms kan zijn. Ik ben gezond. Ik heb nog steeds energie. En ik vond dat ik mij serieus moest afvragen of ik tot mijn 70ste door wilde gaan als burgemeester. Toen dacht ik: nee, ik ga gewoon, ik stop ermee. Ik heb er zin in om nog nieuwe avonturen te beleven.”
Ineke van Gent werd geboren op 21 juni 1957 in Arnhem. Haar vader was een echte Arnhemmer, haar moeder een ‘stadjer’ uit Groningen. “Mijn vader was beroepsmilitair, dus wij zijn heel vaak verhuisd. Om de drie, vier jaar ging je weer verkassen.”
Beroepsmilitair
Terwijl de koffie wordt gebracht, legt Van Gent uit dat haar vader oorspronkelijk arbeider was in een fabriek, waar de omstandigheden niet zo gezond waren: “Na een aantal jaren wilde hij het roer omgooien. Het was een moeilijke tijd, zo vlak na de oorlog. Toen heeft hij ervoor gekozen om beroepsmilitair te worden.” Uiteindelijk werd hij sergeant-majoor, bij de landmacht. Haar broer Jan van Gent werd ook beroepsmilitair. Tegelijk met zijn vader is hij nog uitgezonden naar Libanon. Dochter Ineke deed juist het tegenovergestelde: zij sloot zich aan bij de pacifistische beweging. “Het was de tijd van de Koude Oorlog. Je had het Oosten, je had het Westen. En je moest voor een van beiden zijn. De PSP (Pacifistisch Socialistische Partij, red.), waar ik later heel actief ben geworden, die was veel meer voor ‘de derde weg’. Je moet naar een vreedzame wereld, waar ruimte en mogelijkheden zijn voor mensen.”
Mijn moeder heeft mij geleerd om in vrijheid keuzes te maken, van jongs af aan eigenlijk. – Ineke van Gent
Wat haar vader daarvan vond? “Bij ons thuis werd er volop gediscussieerd. Dat kan ik je verzekeren!”
Moeder
Van haar moeder kreeg Van Gent zelfstandigheid mee. “Mijn moeder was echt een heel lieve vrouw. Zij heeft mij geleerd om in vrijheid keuzes te maken, van jongs af aan eigenlijk. Dat je als vrouw ook dingen kunt bereiken en dat het niet vanzelfsprekend hoeft te zijn dat je als vrouw stopt met werken en dat de man kostwinnaar is. En dat heb ik ook gedaan in mijn leven.”
Van Gent was de eerste in haar familie die een Hbo-opleiding volgde. “Zeker voor een meisje was dat heel erg bijzonder. Ik heb het allemaal niet cadeau gekregen.”
De politiek in
Ze werd al op jonge leeftijd politiek actief. Nog maar net op kamers, op haar negentiende werd ze lid bij de PSP-Jongeren. “De vreedzame gedachte, de derde weg, sprak mij heel erg aan. Het was een andere manier van denken. Ik ben erin gerold door mijn huidige man. Die zat net als ik op de Sociale Academie en vroeg of ik niet een keer langs wilde komen bij de vergadering van de PSP-Jongeren. Daar ben ik naartoe gegaan en dat was superleuk. Er was een hele groep jonge mensen die idealen en politieke ideeën met elkaar deelden.”
Binnen een paar weken had mij dat helemaal gegrepen. Ik vond het fantastisch werk. – Ineke van Gent over het invallen als raadslid
De groep had pittige standpunten. “Wij vonden onze moederpartij (de PSP, red.) eigenlijk nog een tikje conservatief, dus kun je nagaan.” Een kwestie over het partijblad van de PSP bracht Ineke van Gent bredere bekendheid binnen de partij. “Wij hadden als jongeren een katern in het landelijke krantje van de PSP. Dat jongerenkatern wilden ze afschaffen. Wij waren het er niet mee eens.”
Geluid wat omhoog
De afdeling Groningen wilde dat zij het woord zou voeren op het congres. Dat had ze nog nooit gedaan. “Het grappige was dat mijn vriendje, nu mijn man, het geluid deed op dat congres. En toen ik ’s morgens aan het woord kwam, heeft hij het geluid heel hard gezet, dus dat viel meteen wel op.”
Zo kwam het dat Ineke van Gent in de gemeenteraad van Groningen terechtkwam, voor de PSP. Eerst als invaller. “Ik moet je zeggen, binnen een paar weken had mij dat helemaal gegrepen. Ik vond het fantastisch werk.” Ze stelde zich verkiesbaar en kwam op een mooie tweede plaats op de lijst.”
Tweede Kamer
Aan de Tweede Kamer dacht ze nooit. Dat kwam pas begin jaren ’90. “Ik werd gepolst door een groepje mensen. Die zeiden: ‘Ineke, is dat nou niks voor jou om Tweede Kamerlid te worden? Toen mij dat gevraagd werd toen ik dat besprak met mijn toenmalige vriend en man, zei die meteen: ‘dat moet je gewoon doen, dat is echt iets voor jou!'”
“Toen ben ik met een heleboel mensen gaan praten, want ik dacht: jeetje, dat is nogal wat. Je moet naar Den Haag, uit je vertrouwde omgeving. Maar goed, ik zei: ‘ik doe het’.”
Je krijgt niet alles wat je graag wilt. Dat is ook het leven, maar het is wel een kwetsbaar onderwerp. – Ineke van Gent over haar kinderwens
Bij de verkiezingen stond ze op een achtste plek bij de fusiepartij GroenLinks. “We haalden zes zetels, dus dat ging mooi niet door.” Vier jaar later zou het wel lukken en uiteindelijk is ze bijna 15 jaar Kamerlid geweest.
Verdriet
Dat heeft haar moeder niet meer meegemaakt: “Mijn moeder is plotseling overleden toen ik 31 was. Dat heeft heel veel impact op mij gehad. Zij was mijn steun en toeverlaat. We waren echt heel close met elkaar.”
Van Gent omschrijft het als een van de verdrietige momenten in haar leven, net als het feit dat ze zelf geen moeder is geworden. “Dat was zeker niet bewust. Het is moeilijk geweest in ons leven. Je krijgt niet alles wat je graag wilt. Dat is ook het leven, maar het is wel een kwetsbaar onderwerp.”
Toekomstplannen
Wat ze straks gaat doen? “Ik ben 68, maar ik ga niet achter de geraniums zitten. Mijn plan is om senator te worden. Dat lijkt met echt leuk. Ik heb heel lang niks gedaan, want ik dacht: ‘Nee ik ben burgemeester, ik moet terughoudend zijn.’ Maar twee jaar geleden mocht ik voorzitter zijn van het partijcongres. Ik kwam allemaal weer mensen tegen, het was echt terugkeren in mijn politieke familie.”
Stuur je tip, video of foto's naar:
0511-441202 of nieuws@rtvnof.nl.