Peter (68) uit Burdaard verbrandde bijna levend op zijn zeilboot in Indonesië
BURDAARD – Een lange zeilreis kwam voor Burdaarder Peter Hoefnagels (68) tot een plotselinge eind toen zijn boot in brand vloog bij het Indonesische eiland Matam. Hij voer al zes jaar rond de wereld in een fossielvrij schip, en ligt nu al weken met brandwonden in het ziekenhuis. Hoefnagels werd midden in de nacht wakker op het dek toen zijn neus zich vulde met rook. Brand aan boord.
Later zou blijken dat een luchtpompje was blijven blazen en oververhit raakte. De kussens in de kajuit vatten vervolgens vlam, waarna het hek van de dam was. “Binnen was het bomvol met rook. Maar de brandblusser lag in de kajuit”, vertelt Hoefnagels. “Ik deed een stap naar binnen en wilde de brandblusser pakken. Toen kwam er plots een enorme vlam vanonder.” Het zorgde ervoor dat hij voor dertig procent verbrand raakte. “Ik zat op het randje van levensgevaar.”
Hij peddelde in een opblaaskajak naar een nabijgelegen steiger. Pas na anderhalf uur in het water kwam er hulp. Van een vriend notabene. “De hulpdiensten vonden het te duur om me op te halen. Het eilandje lag wat ver weg.” En eenmaal in het ziekenhuis moest er eerst betaald worden. Anders geen verdoving of behandeling. “Tja, we zien allemaal prachtige plaatjes voorbijkomen van Indonesië. Maar vergis je niet. Het is een keihard land.”
Hoefnagels ligt inmiddels enkele weken in het ziekenhuis. Over ongeveer een maand hoopt hij terug te kunnen vliegen naar Nederland.
Boot als woning
Dan de reis zelf. Zes jaar geleden verlieten hij en z’n vrouw Inge hun dorp Burdaard. Hun nieuwe ‘huis’ werd Hoefnagels’ zeilboot ‘Ya’. Met dit vaartuig ging hij eerder tussen 2016 en 2018 de wereld rond. En ook de afgelopen reis deed hij dit zonder benzine, gas of andere fossiele brandstoffen. “Daardoor ben je niet beperkt. Je kunt altijd varen naar waar je ook maar wilt.” Zijn vrouw was op het moment van de brand aan het werk in Nederland en is inmiddels naar Indonesië afgereisd om Hoefnagels in het ziekenhuis op te vangen.
De Ya, die door de brand is afgeschreven, was onder meer uitgerust met zonnepanelen en windmolens. “Dynamo’s wekten stroom op, die we door generatoren konden behouden”, legt de voormalig milieukundig adviseur uit. “En dus kwamen we soms aan op plekken met volle energie.”
Niet herstellen maar voorkomen
Een statement, noemt hij de manier van varen. “We moeten aan de toekomstige generaties denken.” Pionierswerk is het echter niet meer, mede door zijn eigen eerdere tocht. “Maar”, zo zegt hij, “we laten hiermee zien dat het kan!” Hij benadrukt dat we niet continu problemen moeten herstellen, maar ze moeten voorkomen. “En dat betekent simpelweg: minder consumeren.” Levert deze manier van varen dan geen moeilijkheden op? “Ach moeilijkheidjes, zou ik zeggen. Een paar techniekdingetjes. Maar dat was al gauw verholpen.”
Hoefnagels ging vanzelfsprekend niet louter zes jaar de zeeën op om een punt te maken. Als jong jochie zat het zeilen al in zijn hart. “Ik wil de wereld zien. En dan is zeilen de meest handige manier, vind ik. En dat gaat allemaal hartstikke goed. Ik ben 68 jaar, maar ik spring nog in de masten alsof ik 40 ben.” En een goede conditie is zeker nodig, zegt hij. Niet bij storm. “Dan klap je de boel dicht en lig je in de kajuit.” Het zijn juist de windstille fases waarbij je alle zeilen bij moet zetten. “Elk zuchtje wind moet je dan maximaal zien te benutten.” Aarden op een plek op het vaste land heeft hij niet nodig. “Dat doe ik op mijn boot. Dat is mijn thuis.”
Eens in de zoveel tijd verwelkomde hij er gasten. Zo’n vijftien in totaal. Die konden zich via internet aanmelden om een tijd met hem mee te varen. Ook hielpen zij mee op de boot. Koken, onderhoud, de taken werden verdeeld. Zijn vrouw ging zo nu en dan even aan land. Dus was hij deels alleen. Soms gaf dat een “ultiem vakantiegevoel.” Maar het was vaak toch wel leuk als er anderen aan boord waren. Zij voeren dan een traject mee. “Je leert elkaar dan natuurlijk snel kennen. Het is mooi om te ervaren hoe verschillend mensen tegen zaken aankijken.”
Ruimteschip in Stavoren
Zes jaar lang voer hij richting wisselende vergezichten. Zijn reis bracht hem dan ook op prachtige plekken. Zoals de ringvormige koraalriffen van Frans Polynesië. “Prachtig! En omdat het zwaard van het schip omhoog kan, kon ik er zo binnenvaren.”
“Of Gambia”, gaat hij verder. “Daar voer ik regelrecht de jungle in. Je komt dan op locaties waar zelden toeristen komen. Zo kan ik me nog basisschoolkinderen herinneren. Die keken zoals ze in Stavoren zouden kijken als er een ruimteschip zou landen.” De brand zorgde ervoor dat hij zijn reis niet kon voltooien. Want hij wilde nog richting Nieuw-Zeeland. “Ja, dat blijft een gat in de reis.” De eerste weken na het ongeluk was Hoefnagels volledig ingenomen door de fysieke pijn. Hij is erg gelukkig dat hij deze reis heeft kunnen maken. Maar, zo zegt hij ook: “Nu het herstel vordert, begin ik terug te blikken en komt er langzaam ook ruimte voor verdriet.”
Stuur je tip, video of foto's naar:
0511-441202 of nieuws@rtvnof.nl.