Siepy Dijkstra stopt na dertig jaar met haar winkel ’t Ingeltje in Damwâld
DAMWÂLD – Na dertig jaar komt er een einde aan damesmodezaak ’t Ingeltje gevestigd in het winkelcentrum in Damwâld. Naast kleding verkoopt de winkel leuke accessoires, zoals kettingen, tassen en sjaals. De 59-jarige eigenaresse Siepy Dijkstra zet binnenkort een punt achter dit hoofdstuk in haar leven.
DAMWÂLD – Na dertig jaar komt er een einde aan damesmodezaak ’t Ingeltje gevestigd in het winkelcentrum in Damwâld. Naast kleding verkoopt de winkel leuke accessoires, zoals kettingen, tassen en sjaals. De 59-jarige eigenaresse Siepy Dijkstra zet binnenkort een punt achter dit hoofdstuk in haar leven. ,,Vorig jaar heb ik besloten om de winkel te sluiten. Twee jaar geleden ben ik voor de eerste keer beppe geworden, mijn jongste zoon zei op een gegeven moment tegen mij: ‘volgens mij komt het besluit om te stoppen daardoor’. Hij had gelijk, op een gegeven moment wil je ook graag je tijd anders besteden. Er zit nou eenmaal geen meer tijd in een dag. Mijn beide ouders leven nog, ze zijn 85 jaar. Ik wil graag wat meer aandacht en zorg aan hen besteden. Vier weken geleden ben ik opnieuw beppe geworden. Het fulltime werken in mijn eigen winkel, gaat niet samen met de dingen die je dan eigenlijk graag wilt doen.”
Het begon allemaal eind jaren tachtig, eigenlijk voor de ‘gein’. Siepy werkte als hoofdverpleegkundige. ,,Toen ik hoofd was in Brugchelenkamp in De Westereen, kreeg ik ineens te maken met kantooruren. Normaal gesproken zit je in de onregelmatigheid qua werktijden, maar nu had ik ineens s’avonds vrije uren.” Ze ging de middenstands opleiding volgen, die bestond uit twee lesavonden in oude MAVO in Dokkum. Ineens zat ze tussen allemaal andere ondernemers. ,,De ene zat in de bloemen en de ander in de witgoedzaken. Het was heel erg divers, maar daar is het idee wel een beetje begonnen te borrelen.” Na een jaar was ze klaar met de opleiding. Echter moest je destijds beschikken over alle papieren, voordat je een winkel kon beginnen. ,,Ik moest nog een vakdiploma halen en bedrijfseconomie. Daar ben ik mee begonnen, ik werkte toen inmiddels in Nij Smellinghe in Drachten. Na een aantal jaar had ik alle paperassen binnen. Het was mijn man die zei: ‘Als je ervoor wilt gaan, kijk dan nu of het iets voor je is’. Zodat je niet op je tachtigste zegt: ‘Goh, ik had vroeger ook graag een leuk winkeltje willen hebben’.”
En zo legde ze ambitieus contact met Makelaar Zijlstra in Damwâld. Ze vroeg aan de makelaar om contact op te nemen, wanneer er een winkelpand beschikbaar kwam. ,,Het hoefde niet groot, maar als hij iets had, dan had ik wel interesse. Drie dagen later belde hij op: ‘het oude slijterij pandje’, naast super Lemstra in het oude winkelcentrum. De supermarkt gebruikte dat stukje pand als magazijn, maar dat wilden ze wel verhuren en zo is de bal gaan rollen. Een stuk sneller dan dat ik aanvankelijk had gedacht. In 1990 is dat de start geweest van iets wat ik altijd ontzettend leuk heb gevonden.” Van werken in de psychiatrie tot een eigen winkel. Er zitten meer overeenkomsten tussen beide vakgebieden, dan dat je op voorhand voorziet. Beide keren moet je hulpverlenend optreden. ,,In een winkel heb je ook het ondersteunende praatje. Vooral het sociale aspect is erg belangrijk. Je bent soms toch één van de weinige stukjes contact dat mensen hebben. Ook zijn er klanten die mij dingen vertellen, waarmee ze hun naasten liever niet mee willen bezwaren. In beide vakgebieden ben je waardevol voor de mensen.” Iets voor een ander kunnen betekenen, dat is iets wat erg belangrijk en waardevol is voor Siepy.
Oorspronkelijk begon ze een hele andere winkel op advies van het winkelcentrum. Er zat al van alles in het centrum en om het divers te houden, vroegen ze Siepy of ze een stoffenwinkeltje wilde opstarten. ,,Eigenlijk lag mijn passie daar helemaal niet. Ik zat ook niet alle dagen achter de naaimachine. Toch ben ik begonnen met stoffen met daarnaast cadeaus. Dat heb ik destijds geëvalueerd, want je bekijkt na een periode of het loopt of niet. Door de jaren heen is de winkel uitgegroeid tot wat het nu is: een damesmodezaak met accessoires. Het idee dat het allemaal erg leuk is, heb ik snel van mezelf afgezet, want er moet wel geld worden verdiend. Als iets niet meer loopt, dan moet je er afscheid van nemen. Dat is door de jaren heen aardig gelukt, omdat ik er altijd bovenop zat. Op de ‘heenweg’ moet je het verdienen, want in de uitverkoop doe je dat niet. Het is een kunst dat je met minder, meer binnenhaalt.”
Uiteraard heeft ze in dertig jaar als winkeleigenaar, zowel diepte- als hoogtepunten meegemaakt. Al haar drie kinderen werden geboren in deze periode. Één van de hoogtepunten was de verhuizing van het kleine winkeltje in het oude winkelcentrum, naar de grotere winkel in het nieuwe winkelcentrum. ,,Voor alle ondernemers was het een enorm hectisch periode. Je moest eerst in een tijdelijk onderkomen. Ik moest zelf een aantal keer verhuizen, omdat ik speelbal werd van de grote overkoepelende organisatie van de supermarkten. Zat ik twee weken in een pand, moest ik weer verhuizen. In die periode was ik hoogzwanger. Zwangerschapsverlof hadden we niet, we gingen gewoon door, totdat de weeën er waren.” De jongste was net geboren, toen de opening van het winkelcentrum op het programma stond. Siepy was zelf aanwezig, want dit wilde ze absoluut niet missen. De baby was vier dagen oud en lag thuis in het wiegje. Er kwamen duizenden mensen langs om de opening te vieren. ,,Sommige mensen konden zich niet voorstellen dat ik zo snel weer aanwezig was na de bevalling.”
Dieverij, elke winkel krijgt er mee te maken. ,,Een kick is niet het juiste woord, maar ik deed er wel alles aan om de dief te traceren en toch in de kraag te vatten. Ik kan na al die jaren wel concluderen dat ik een aardig scherp geheugen heb qua gezichten. Zo werd er een keer in maart, twee lange broeken gestolen. In september herkende ik de dader, die opnieuw langskwam in de winkel.” De politie rukte manmachtig uit. Ze achtervolgde de klant, die er vandoor was gegaan, toen deze in de gaten kreeg dat Siepy haar herkende. ,,Ik zei tegen haar: ‘Ook al loop je naar Leeuwarden, ik loop je achterna. Ik zal je niet vastpakken, want dan krijg je weer het verhaal dat je iemand iets hebt aangedaan’.” Er rukten vier á vijf politiewagens uit, het werd een heel spektakel. ,,Ik had een dief in de kraag gegrepen. Het was geen heterdaadje, maar ze had wel bekend dat ze de twee broeken had gestolen. Dieven gaan erg gerafineerd te werk, dat kun je zien op de camera beelden. Gelukkig heb ik er een aantal gepakt.”
Het glas is voor de onderneemster altijd meer dan halfvol. Haar motto is om snel te kunnen schakelen, door iets negatiefs om te kunnen buigen naar iets positiefs. De klantenkring van de winkel is erg divers en bestaat uit een groep vaste klanten, ook vanuit het buitenland. ,,Mensen uit Duitsland, die als ze weer een keer in de buurt zijn, altijd even langskomen. Voorheen kwamen ze vaak langs Damwâld, als ze onderweg waren naar de Holwerder pier voor een bezoek aan Ameland. Door de Sintrale As komen ze niet meer langs, maar ze rijden speciaal eventjes om!” Daarnaast komen er klanten uit Limburg, Almere, Amsterdam, Haarlem en uit de Súdwesthoeke van Fryslân. Zij komen een aantal keer in het jaar langs en komen dan niet voor niets. ,,Toen ik ging vertellen dat ik na dertig jaar ging stoppen met de winkel en wat meer tijd voor mezelf wilde hebben, viel dat bij sommige klanten rauw op het dak. Afgelopen week was er een klant die zei: ‘We zijn er er niet mee eens dat je stopt.’ En of ze geen inspraak konden krijgen in de beslissing”, lacht ze. Sinds het aankondigen ontvangt ze bijna elke dag wel een attentie. ,,Het gaat van bloemen tot een boekenbon, bonbons, noem het allemaal maar op. Het is echt bizar, als dank voor de afgelopen dertig jaar, maar enorm waardevol dat mensen je zo waarderen.”
Helemaal stoppen met werken doet Siepy niet, ze kreeg een baan aangeboden in een andere kledingzaak. ,,Ik wilde altijd nog graag een keer iets anders doen, ik kom dus niet thuis te zitten. Ik heb straks gewoon een baan in loondienst, maar niet voor een grote hoeveelheid uren. Ik kijk er erg naar uit, maar straks eerst nog vakantie, voordat ik met deze nieuwe uitdaging begin.” Een baan in de zorg was ook een serieuze optie. Toch koos ze opnieuw voor de detailhandel. ,,Eigenlijk is het puur luxe dat je kunt kiezen en zelf niet hoeft te solliciteren. Ik ben een actief mens en wilde niet van fulltime naar helemaal niets, dus dan is dit een mooie kans. Het vertrouwen was er wel om ergens aan de slag te kunnen. Als je dertig jaar een eigen zaak hebt gehad, heb je veel ervaring opgedaan op verschillende vlakken en moet je toch wel ergens bruikbaar zijn.” Wanneer de deuren aan de Conradi-Veenlandstrjitte officieel gaan sluiten? ,,Ik mag van mijn huurbaas nog wel even blijven zitten, maar dat ben ik niet van plan. De oorspronkelijke laatste dag zou op donderdag 16 juli zijn. De datum is destijds bepaald toen er nog geen coronavirus was. Het lijkt me nu een stuk mooier om er op een zaterdag een punt achter te zetten: zaterdag 11 juli 2020. Ik ga mijn eigen toko en klanten erg missen, maar het is goed zo.”
Stuur je tip, video of foto's naar:
0511-441202 of nieuws@rtvnof.nl.