Wil vroeg haar zoon haar verhaal door te vertellen: Titus houdt die wens levend
DOKKUM – Wil zit om zes uur ’s morgens al aangekleed klaar om boodschappen te doen. Ze is steeds vroeger klaar en het bedienen van haar iPad lukt niet meer goed. Haar zoon Titus merkt dat er iets verandert. Later blijkt dat Wil Alzheimer heeft. In de vijfde aflevering van Met de groeten van Wil praat Hetty Combs met Titus, ondernemer en initiatiefnemer van Stichting Ik Ben Wil, en Irene Huisjes, social worker bij de Waadwente in Dokkum. Vanuit hun eigen ervaring vertellen ze hoe je de mens blijft zien en bijdraagt aan een prettig leven, ook als dementie steeds meer verandert.
Wil houdt van koken en kookte zelfs voor klanten in Titus’ winkel. Als het thuis moeilijker wordt, plakt de familie gekleurde stickers op de kookplaat en pannen. Dat helpt tijdelijk. Later komen er maaltijden aan huis en koken vrienden voor zijn ouders. Ook hun relatie verandert. Na bijna zestig jaar huwelijk met nauwelijks ruzie ontstaan steeds vaker woordenwisselingen. Zijn vader begrijpt Wils veranderde reacties niet; Wil begrijpt niet altijd wat haar man bedoelt. Hij neemt meer taken over. Zelfs koffie drinken in Titus’ winkel wordt lastig: hij wil terug naar Wil, die alleen thuis is. Wanneer de zorg te zwaar wordt, zegt Titus dat ze nu ook voor zijn vader moeten zorgen.
Het schilderen bij Hetty geeft beiden ruimte. Zijn vader krijgt tijd voor zichzelf en Wil ontmoet anderen. Eerst vindt ze het niets, later voelt ze zich thuis. Ze kan meedoen. “Maar bij Hetty was ze een mens”, zegt Titus. Hun band blijft sterk: Wil vertrouwt haar zoon en hun liefde blijft voelbaar. De ziekte verandert veel, maar hun contact blijft waardevol. Die aandacht voor de persoon staat ook centraal bij Irene in de Waadwente. Wat deden bewoners thuis graag? Welke gewoonten tellen? Wat willen en kunnen ze zelf blijven doen? Ze vertelt over een bewoner die graag naar de stad wandelt, maar soms de terugweg vergeet. Medewerkers lopen telkens dezelfde route met hem terug. Door die herhaling vindt hij steeds vaker zelf de weg.
Met zijn toestemming gebruikt hij een gps-tracker. Medewerkers krijgen een melding als hij buiten het afgesproken gebied komt en kunnen dan zien waar hij is. Zo kan hij zelfstandig op pad, met hulp wanneer nodig. Familie, vrijwilligers en medewerkers overleggen wat mogelijk is. Dat kan lastig zijn, zeker als iemand geen familie heeft die kan helpen. Wat voor de ene bewoner werkt, past niet altijd bij de andere.
Voor Titus hoort die aandacht ook buiten de zorg thuis. Nog voordat zijn moeder Alzheimer kreeg, liet hij zijn supermarktmedewerkers een training volgen om iedereen welkom te laten voelen. Vaak zit dat in kleine dingen: hulp aanbieden, meelopen naar een product of geduldig wachten als iemand zijn pincode vergeet. Lukte betalen niet, dan kon dat soms later. Met Stichting Ik Ben Wil wil Titus dementie bespreekbaar maken en mensen met dementie en hun naasten laten meedoen. De stichting zoekt ook contact met dorpen buiten Dokkum om ontmoetingen en gesprekken mogelijk te maken.
Aan het einde van haar leven vroeg Wil haar zoon haar verhaal door te vertellen. Die wens draagt hij mee. Zijn verhaal en dat van Irene laten zien wat aandacht betekent: tijd nemen, luisteren en zoeken naar wat nog kan, zodat iemand zich gezien blijft voelen wanneer dementie het leven verandert.
Bekijk en beluister de laatste afleveringen in de serie Met de groeten van Wil hieronder.
Stuur je tip, video of foto's naar:
0511-441202 of nieuws@rtvnof.nl.